Πέμπτη, 20 Ιουλίου 2017

Κέιτ Άτκινσον, ΤΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΚΡΟΚΕ

Εγώ προσωπικά, για κάποιο ανεξήγητο λόγο, έχω ανακαλύψει μια σχισμή στη στόφα του χρόνου , πέφτω ελεύθερα μέσα στις τρύπες που άνοιξαν τα σκουλήκια και γλιστράω με τέτοια ευκολία , λες και ανοίγει μία πόρτα.

Αναρωτιέμαι αν υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι που πηγαινοέρχονται από το παρόν στο παρελθόν και δεν μπαίνουν στον κόπο να το αναφέρουν στις καθημερινές τους συζητήσεις. Αλλά για να πούμε την αλήθεια , αν αυτό συμβαίνει, ποια είναι η πιο πιθανή εκδοχή - μια συνέχεια στη διακοπή του συμπαντικού χρόνου ή κάποια μορφή τρέλας;

Πρέπει να βρίσκομαι στο παρελθόν .Έτσι απλά. Είναι όμως το δικό μου παρελθόν; Ψάχνω γύρω μου για κάποιες ενδείξεις, θα δω τον εαυτό μου νεότερο να βγαίνει από κάποιο δωμάτιο; Μία φωνή με κάνει να στρίψω το κεφάλι και να κοιτάξω  κάτω τη σκάλα. Μία νέα γυναίκα μόλις μπήκε στην είσοδο και ανεβαίνει τις σκάλες. Κρίνοντας από τον τρόπο με τον οποίο είναι ντυμένη-φόρεμα με χαμηλό ντεκολτέ και μυτερό ποδόγυρο πάνω από τους αστραγάλους της –πρέπει να εξακοντίστηκα γύρω στο 1920.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου