Πέμπτη, 19 Δεκεμβρίου 2013

Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ


 Με περιμένουν έξω. Τα φώτα κλειστά, το φως σε συστολή. Δύο σκιές, οι δύο μοίρες που με κυβερνούν λησμονημένες  και μισοϊδωμένες στο σκοτάδι.
  Το παράθυρό μου είναι μικρό,αλλά είναι  ο μόνος τρόπος να κοιτάζω  τον κόσμο. Ίσα που χωράει μια ναρκωμένη ηλιαχτίδα  να διαρρήξει την ομοιομορφία  της ανατολής ή του δειλινού. Το δέντρο έξω από το παράθυρο, ο μοναδικός φίλος. Το τζάκι  απέναντι μεγαλώνει την αξία των πραγμάτων εδώ μέσα που τα πάντα είναι λιγοστά και ασήμαντα. Κοιτάζω έξω, γιατί είναι η ώρα που το μυαλό μου παίρνει τους δρόμους σε μία νύχτα που αέναα αλλάζει στα αόρατα παραρτήματά της. Απόψε ,όμως ,θα αναβάλλω τον περίπατο . Τα διλήμματα τελειώνουν. Η πόρτα χτυπάει και πρέπει ν’ ανοίξω.

-Άργησες.
-Ορίστε; Απευθύνεστε σ’ εμένα;
-Η παιγνιώδης σας διάθεση πάντα  σας κάνει πιο ελκυστική, είπε  ο ένας  κύριος.
-Δεν σας καταλαβαίνω. Είχαμε συνάντηση;
-Μα ποτέ δεν έρχομαι απρόσκλητος, είπε με φιλάρεσκη βεβαιότητα προσηλώνοντας το βλέμμα του πάνω μου. Κι  ένα χρόνο πριν, αν θυμάσαι, είχαμε την ίδια κουβέντα,όχι  εδώ, βέβαια,αλλά …
-Όχι ,δε θυμάμαι.
-Τότε, χθες το βράδυ στις τρεις ;Προχθές το βράδυ στις τέσσερις;
-Δεν είναι δυνατόν. Χθες το βράδυ στις τρεις   ήμουνα μόνη στο δωμάτιο . Προχθές το βράδυ στις τέσσερις  ήμουνα   πάλι μόνη στο δωμάτιο.

  Η πραγματικότητα κι εγώ. Η εναντιοδρομία ήταν το παράπτωμα που μου χρεώθηκε  δικαίως. Κάθε στιγμή είναι μια αναμέτρηση: νιώθω την ανάγκη να προβάλλω μια αντίσταση ή να υποταχθώ για πάντα στη δύναμη που μεσολαβεί ανάμεσα  στη σκιώδη μου ύπαρξη και τη ζωή που με περιβάλλει ,τη ζωή των ανθρώπων. Και τώρα αυτή η δύναμη με περιμένει εδώ έξω ,στο σκοτάδι ,με τη  νηφαλιότητα και τη σιγουριά των δημίων.
  Πώς μοιράζεται η ζωή σε ζεύγη αντιθέτων;  Ανάμεσα στον εγκλεισμό και την έξοδο της καταδίκης; Οι σιωπηλές συμφωνίες της αλληλοεξόντωσης απόψε θα αποκαλυφθούν ,μόλις ανοίξω την πόρτα.
  Είναι η ώρα για μια προσευχή ,για ένα μονόλογο μέχρις εσχάτων.
  Παρολίγο ρεύμα ζωής.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου