Κυριακή, 27 Οκτωβρίου 2013

Sleeper in metropolis


Η αναμονή θέλει την τέχνη της. Περιμένεις κουρασμένος, αηδιασμένος ή απλά αφηρημένος τον επόμενο προορισμό. Ναι ,σημασία έχει να μετακινείσαι απ’ όπου βρίσκεσαι . Έστω . Στο μετρό είναι μία καλή ευκαιρία να αναμετρηθείς μετωπικά με τους  περαστικούς συνεπιβάτες ,να ταξιδέψει το βλέμμα λιγάκι περιφερειακά, έξω και πέρα από ’σένα και τις μοναχικές σου παραισθήσεις. Εκκεντρικά ντυσίματα, συμβατικά ,σοφιστικέ και μεγαλεπήβολα, τυχαία και αδιάφορα. Ας είναι. Καθένας προσπαθεί με τον τρόπο του να υπάρξει  στην πραγματικότητα τέτοιος που είναι έστω και κατακερματισμένα.
Εδώ έχω ένα περιθώριο περισυλλογής και ρέμβης στο χρόνο που μου ανήκει δικαιωματικά. Μπορώ να αναλογιστώ  τη μέρα που πέρασε και δε με αντάμειψε , καθώς και  να φανταστώ  την επομένη απογυμνώνοντας την πραγματικότητα από το παρόν. Τα συμπτώματα μιας υπερτροφικής φαντασίας είναι ορατά πλέον. Οι περαστικοί σβήνουν σε δυσδιάκριτες κουκίδες μέσα στη σύθαμπη φωταγωγία αυτού του υπερυψωμένου υπογείου. Το φως είναι αρκετό και ομοιόμορφο, βέβαια ,αν και τεχνητό ,στο νοικοκυρεμένο χαράκωμα που με επιστρέφει στον προορισμό μου. Ωστόσο,τα μάτια μου δύσκολα διακρίνουν τα περιγράμματα τριγύρω μου και  βαραίνουν από το φως του φωταγωγημένου εγκλεισμού. Μόνο οι σκιόφιλες υπάρξεις  αγάλλονται εδώ .
Επόμενη στάση. Εμπρός  ,ο σκοτεινός διάδρομος που μου επιτρέπει να διασχίσω το σκοτάδι  με το θόρυβο της επιτάχυνσης, να  σπρώξω τα γεγονότα με ταχύτητα αντί να περιμένω να συμβούν. Το φως στο βάθος της σήραγγας ναρκωμένο με ακίνητη επιμονή στρέφει τα μάτια που μισοκλείνουν  κατά μέσα μου. Στην οδό διαφυγής φεύγω ολότελα ανοιχτή.




Επόμενη στάση…







                                                                                     photos by F. Imperatore

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου