Πέμπτη, 19 Δεκεμβρίου 2013

Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ


 Με περιμένουν έξω. Τα φώτα κλειστά, το φως σε συστολή. Δύο σκιές, οι δύο μοίρες που με κυβερνούν λησμονημένες  και μισοϊδωμένες στο σκοτάδι.
  Το παράθυρό μου είναι μικρό,αλλά είναι  ο μόνος τρόπος να κοιτάζω  τον κόσμο. Ίσα που χωράει μια ναρκωμένη ηλιαχτίδα  να διαρρήξει την ομοιομορφία  της ανατολής ή του δειλινού. Το δέντρο έξω από το παράθυρο, ο μοναδικός φίλος. Το τζάκι  απέναντι μεγαλώνει την αξία των πραγμάτων εδώ μέσα που τα πάντα είναι λιγοστά και ασήμαντα. Κοιτάζω έξω, γιατί είναι η ώρα που το μυαλό μου παίρνει τους δρόμους σε μία νύχτα που αέναα αλλάζει στα αόρατα παραρτήματά της. Απόψε ,όμως ,θα αναβάλλω τον περίπατο . Τα διλήμματα τελειώνουν. Η πόρτα χτυπάει και πρέπει ν’ ανοίξω.

-Άργησες.
-Ορίστε; Απευθύνεστε σ’ εμένα;
-Η παιγνιώδης σας διάθεση πάντα  σας κάνει πιο ελκυστική, είπε  ο ένας  κύριος.
-Δεν σας καταλαβαίνω. Είχαμε συνάντηση;
-Μα ποτέ δεν έρχομαι απρόσκλητος, είπε με φιλάρεσκη βεβαιότητα προσηλώνοντας το βλέμμα του πάνω μου. Κι  ένα χρόνο πριν, αν θυμάσαι, είχαμε την ίδια κουβέντα,όχι  εδώ, βέβαια,αλλά …
-Όχι ,δε θυμάμαι.
-Τότε, χθες το βράδυ στις τρεις ;Προχθές το βράδυ στις τέσσερις;
-Δεν είναι δυνατόν. Χθες το βράδυ στις τρεις   ήμουνα μόνη στο δωμάτιο . Προχθές το βράδυ στις τέσσερις  ήμουνα   πάλι μόνη στο δωμάτιο.

  Η πραγματικότητα κι εγώ. Η εναντιοδρομία ήταν το παράπτωμα που μου χρεώθηκε  δικαίως. Κάθε στιγμή είναι μια αναμέτρηση: νιώθω την ανάγκη να προβάλλω μια αντίσταση ή να υποταχθώ για πάντα στη δύναμη που μεσολαβεί ανάμεσα  στη σκιώδη μου ύπαρξη και τη ζωή που με περιβάλλει ,τη ζωή των ανθρώπων. Και τώρα αυτή η δύναμη με περιμένει εδώ έξω ,στο σκοτάδι ,με τη  νηφαλιότητα και τη σιγουριά των δημίων.
  Πώς μοιράζεται η ζωή σε ζεύγη αντιθέτων;  Ανάμεσα στον εγκλεισμό και την έξοδο της καταδίκης; Οι σιωπηλές συμφωνίες της αλληλοεξόντωσης απόψε θα αποκαλυφθούν ,μόλις ανοίξω την πόρτα.
  Είναι η ώρα για μια προσευχή ,για ένα μονόλογο μέχρις εσχάτων.
  Παρολίγο ρεύμα ζωής.

Τρίτη, 29 Οκτωβρίου 2013

Λήμμα «Nick Cave»

Λήμμα «Nick Cave» . Αναζήτηση στη μουσική λεξικογραφία. Περιγραφή: μουσικός , συγγραφέας, ποιητής, σεναριογράφος, περιστασιακός ηθοποιός ,ποικίλες συνεργασίες , μουσικά σχήματα. Πεποιθήσεις :πρώην πιστός ,αρνείται τον προσωπικό θεό , αλλά πιστεύει ότι κάθε ερωτικό τραγούδι δεν είναι ποτέ απόλυτα ανθρώπινο μα έχει κάτι θεϊκό. Ενδυματολογικό στυλ :λιτός και κομψευόμενος αστός με διανοητικό δανδισμό ,αλλά παραμένει πάντα ο πρίγκιπας που μπορείς να τον συναντήσεις σε ένα καταγώγι .Προσωπική ζωή : καρδιοκατακτητής ,αλλά και λαβωμένος εραστής . Συναφείς όροι : Birthday party,Nick Cave and the Bad Seeds ,Grinderman.Με λίγα λόγια απερίγραπτος και ανεξάντλητος.

Ένας άνθρωπος που συναιρεί το θεό και το διάβολο .Κι έτσι "θεόληπτος ή συντροφιά με τα τελώνια", κατά την έκφραση του Κώστα Μαυρουδή, μπορεί  να συναιρεί τα πιο διαφορετικά στοιχεία σε μία προσωπικότητα που ξέρει ότι οι ζωντανοί μύθοι είναι αυτοί που ζουν με τη φράση something or nothing.Οι παλιότεροι τον γνωρίζουν σαν τη παλάμη τους μαζί με τα σβησμένα τσιγάρα λίγο πριν τα νυχτοπερπατήματα στα 80'ς ,οι νεότεροι πάλι έχουν αγαπήσει το λυρισμό του, ιδίως τον ερωτικό, και οι εστέτ αναγνωρίζουν στον Nick Cave το μαξιμαλισμό μιας μαινόμενης και εύθραυστης αθωότητας που δεν μπορεί να δεχθεί τίποτα παγιωμένο, θεσμοθετημένο, ασάλευτο και δεν μπορεί να κρατηθεί μακριά από καμιά όψη του κόσμου και της ζωής.

Όπως και να 'χει ,χρωστάω οπωσδήποτε ένα πράγμα στον κύριο Cave :συνειδητοποίησα την  παραδοξολογική ματιά της άσχημης τέχνης, δηλαδή της τέχνης που διαχωρίστηκε από την ομορφιά για να εμβαθύνει και σε άλλες αισθητικές ιδιότητες ,όπως το θλιβερό και το άσχημο.Το φρενοκομείο, όμως, δε μεταστοιχειώνεται από μόνο του σε καθαρτήριο .


  

Κυριακή, 27 Οκτωβρίου 2013

Sleeper in metropolis


Η αναμονή θέλει την τέχνη της. Περιμένεις κουρασμένος, αηδιασμένος ή απλά αφηρημένος τον επόμενο προορισμό. Ναι ,σημασία έχει να μετακινείσαι απ’ όπου βρίσκεσαι . Έστω . Στο μετρό είναι μία καλή ευκαιρία να αναμετρηθείς μετωπικά με τους  περαστικούς συνεπιβάτες ,να ταξιδέψει το βλέμμα λιγάκι περιφερειακά, έξω και πέρα από ’σένα και τις μοναχικές σου παραισθήσεις. Εκκεντρικά ντυσίματα, συμβατικά ,σοφιστικέ και μεγαλεπήβολα, τυχαία και αδιάφορα. Ας είναι. Καθένας προσπαθεί με τον τρόπο του να υπάρξει  στην πραγματικότητα τέτοιος που είναι έστω και κατακερματισμένα.
Εδώ έχω ένα περιθώριο περισυλλογής και ρέμβης στο χρόνο που μου ανήκει δικαιωματικά. Μπορώ να αναλογιστώ  τη μέρα που πέρασε και δε με αντάμειψε , καθώς και  να φανταστώ  την επομένη απογυμνώνοντας την πραγματικότητα από το παρόν. Τα συμπτώματα μιας υπερτροφικής φαντασίας είναι ορατά πλέον. Οι περαστικοί σβήνουν σε δυσδιάκριτες κουκίδες μέσα στη σύθαμπη φωταγωγία αυτού του υπερυψωμένου υπογείου. Το φως είναι αρκετό και ομοιόμορφο, βέβαια ,αν και τεχνητό ,στο νοικοκυρεμένο χαράκωμα που με επιστρέφει στον προορισμό μου. Ωστόσο,τα μάτια μου δύσκολα διακρίνουν τα περιγράμματα τριγύρω μου και  βαραίνουν από το φως του φωταγωγημένου εγκλεισμού. Μόνο οι σκιόφιλες υπάρξεις  αγάλλονται εδώ .
Επόμενη στάση. Εμπρός  ,ο σκοτεινός διάδρομος που μου επιτρέπει να διασχίσω το σκοτάδι  με το θόρυβο της επιτάχυνσης, να  σπρώξω τα γεγονότα με ταχύτητα αντί να περιμένω να συμβούν. Το φως στο βάθος της σήραγγας ναρκωμένο με ακίνητη επιμονή στρέφει τα μάτια που μισοκλείνουν  κατά μέσα μου. Στην οδό διαφυγής φεύγω ολότελα ανοιχτή.




Επόμενη στάση…







                                                                                     photos by F. Imperatore

Τετάρτη, 16 Οκτωβρίου 2013

ESBEN AND THE WITCH:LIVE IN ATHENS 27-10-2013

                                                         Wash the Sins Not Only the Face






                                                                           photos by F. Imperatore

Δευτέρα, 14 Οκτωβρίου 2013

ΝΑΝΟΣ ΒΑΛΑΩΡΙΤΗΣ : η απαραβίαστη τάξη της παρακμής

Τα προβλήματα μας αυτοκρατορίας. Ποιος ενδιαφέρεται πια; Ποιος σκοτίζεται για τέτοιες λεπτομέρειες; Η αυτοκρατορία υπάρχει. Υπήρξε προ αμνημονεύτων ετών. Και θα εξακολουθήσει να υπάρχει .Οι αυτοκράτορες βέβαια κάθε τόσο αλλάζουν .Μερικά κόμματα χάνονται, άλλα έρχονται να προστεθούν .Η κατάσταση δεν είναι πάντοτε ικανοποιητική .Ούτε κι εμείς ,οι λίγοι που ενδιαφερόμαστε ,μια χούφτα άνθρωποι είμαστε ευχαριστημένοι. Πολλοί λαοί γκρινιάζουν. Άλλοι τολμηρότεροι επαναστατούν.[…]
Στην πρωτεύουσα όμως επικρατεί απόλυτη γαλήνη. Ατάραχοι οι μεγάλοι αξιωματούχοι , συνεχίζουν τα καθήκοντά τους.1
 Βάρβαρο χέρι απλώθηκε ν’ άρπάξει ό,τι είχε μείνει.2
  ΝΑΝΟΣ ΒΑΛΑΩΡΙΤΗΣ , ΠΟΙΗΜΑΤΑ(1944-1964) , ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΜΙΑΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ, ΜΟΝΟΣΤΙΧΟ ,εκδ.ΥΨΙΛΟΝ ,σελ117,120. 

Σάββατο, 12 Οκτωβρίου 2013

Από την Εύη Πλατίτσα

Γεννιέμαι σκοτεινά ,τρομακτικά ,μακριά
Percy Bysshe Shelley, Άδωνις



Το διάφανο δέρμα

  Ξύπνησε στη συνηθισμένη ώρα και κάθισε στη συνηθισμένη του θέση , ελαφρώς λοξά πίσω από το παράθυρο ,στηρίζοντας τον αγκώνα του στο χερούλι της καρέκλας. Έστρεψε το πρόσωπο στο παράθυρο , όπως τα λουλούδια στο βάζο στην άκρη του γραφείου του έγερναν προς το φως, αναζητώντας ενστικτωδώς την πηγή που τους εξασφάλιζε μια ζωή θησαυρισμένη στις κόγχες της αδράνειας, χωρίς να χρειάζονται τις λέξεις που υποδιαιρούν τη νόηση σε χαρτογραφημένες εικασίες. Αισθάνθηκε το φως στο δεξί του αγκώνα σα μια δύναμη της οποίας τα θεμέλια βρίσκονταν στη θέρμη μιας απουσίας που πλησίαζε μετέωρη. Του άρεσε αυτή η αγνώστου προελεύσεως  ζεστασιά που θα μπορούσε να προέρχεται από παντού εκτός από τον ήλιο. Συνειδητοποίησε για πρώτη φορά το κατεξοχήν γνώρισμα της προσωπικότητάς του: την επικλινή φωταψία μιας ανεπαρκούς ζωτικότητας .
  Έβλεπε το φως με απλωμένα , μακριά δάχτυλα να εισβάλλει στο δωμάτιο σαν τυφλός άνεμος που θέλει να εξερευνήσει λαίμαργα με το άγγιγμα ό,τι δε μπορεί να δει. Παρατηρούσε τις λευκές ράβδους να επιμηκύνονται και να τέμνουν τις τετράγωνες γυάλινες επιφάνειες του παραθύρου δημιουργώντας φωτεινές παύσεις και ισχυρές αντιθέσεις, καθώς αποκάλυπταν τις οπτικές διαστάσεις μιας πραγματικότητας έρημης και απρόθυμης να εκτεθεί αποφασιστικά και απλόχερα στην ανθρώπινη περιέργεια μέχρι εκείνη τη στιγμή. Τέσσερις τοίχοι αφηγούνταν ένα μονόπρακτο δωματίου , όπου οι σκιές αναδύονταν μέσα από το σκοτάδι ως υπάρξεις προσωρινές , θνησιγενείς , έτοιμες να σβήσουν με την πρώτη μετατόπιση των πρωινών αχτίδων και περιμένοντας την επόμενη νεκρανάστασή τους  με εγκαρτέρηση που θα ζήλευε και ο πιο σκληραγωγημένος ασκητής. Ένα θέατρο σκιών στηνόταν ολόγυρα στο δωμάτιο: στον τοίχο, στις γωνίες, πίσω από το βάζο, στο πάτωμα .Παντού υπήρχαν αχρονικές μαυρόασπρες υπάρξεις, αλλόκοτες , παραμορφωμένες και διφορούμενες .
  Το βλέμμα του περιπλανήθηκε στο δωμάτιο και σκέφτηκε ότι όλα ήταν ένα κομμάτι μιας νεκρής φύσης ,όχι όπως τη γνώριζε από τους πίνακες ζωγραφικής ,αλλά όπως την αισθάνθηκε πίσω από το παράθυρο με τη δύναμη ενός μυστικού που συμβαίνει , ζώντας μια δεύτερη ζωή, αυτή που επιθυμούν να ζήσουν ακόμα και οι δευτερογενείς υπάρξεις, και φυσικά και οι σκιές , τη μακαριότητα δηλαδή της ακινησίας. Τα αντικείμενα γίνονταν τόσο σκιερά και εχθρικά μέσα στην οργιαστική ακινησία τους που φαίνονταν έτοιμα να αναβιώσουν τον τρόμο από την ονειρική καταδίωξη της περασμένης νύχτας .Εξορισμένα από το φως έριχναν τις σκιές τους σιωπηλά και υπερήφανα πάνω στη μοναδική επιφάνεια στο δωμάτιο που μπορούσε να εξακοντίζει την ακτινοβολία, στο διάφανο δέρμα του.
   Παρατηρούσε τις φλέβες του , πρασινογάλαζες, λεπτές ,σε όλες τις διακλαδώσεις τους κι ένιωσε τo δέρμα να επιπλέει στο αίμα του σα λευκό νούφαρο  πάνω στα στάσιμα νερά μιας λίμνης. Αναρωτήθηκε  πώς μπορούσε  αυτή η αδιατάρακτη  και γαλήνια ροή  μιας ζωτικής πορφύρας  να τροφοδοτεί τη ζωή υποδόρια. Αναζήτησε τον παλμό του ψηλαφώντας ανάγλυφα τις φλέβες του και  ένιωσε την ακαμψία μιας ανακλαστικής επιφάνειας την οποία ο κόσμος και οι ιερωμένοι συνηθίζουν να αποκαλούν ,συχνά υποτιμητικά, σάρκα. Ήταν η επιφάνεια που αντανακλούσε το θνητό παλμό μιας χιμαιρικής ευτυχίας που διαστέλλεται και συστέλλεται με την υπερήφανη μοναξιά του αυτοσεβασμού. Εκείνος ο κρυσταλλωμένος χώρος ανάμεσα στη σάρκα και την παλιά του πληγή υπήρξε  πάντοτε η γενέτειρά του. Και κάτω από το λευκό του υμένα κυλούσε μία άλλη ζωή έτοιμη να διαρραγεί από την επιτάχυνση του παλμού. Ένιωσε βαθιά συμπόνια για τον εαυτό του βλέποντας το δέρμα του ανυπεράσπιστο και άρχισε να  βυθίζεται εντός του.
   Έκλεισε τα μάτια για να ανασάνει ανεμπόδιστα και είδε πάλι τις σκιές να τρεμοπαίζουν τριγύρω. Χιλιάδες μεταμελημένες σκιές αποζητούσαν την παλινόρθωσή τους γλείφοντας τις πληγές κάτω από το διάφανο δέρμα του .Είχαν μια οικειότητα μαζί του , γιατί παλιότερα τις προσκαλούσε ο ίδιος σχεδόν ιεροτελεστικά και φιλάνθρωπα, όπως οι αρχαίοι προσκαλούσαν τους αγαπημένους τους στα νεκρομαντεία με επικλήσεις και χοές υποβάλλοντας προηγουμένως τον εαυτό τους σε σκληρή απομόνωση. Η απομόνωση τον είχε κάνει γενναιόδωρο και φιλόξενο. Το δωμάτιο είχε μεταμορφωθεί σε ένα μέγαρο επαρκές να στεγάσει όλα όσα είχε αποχωριστεί και του πρόσφερε απλόχερα η μνήμη .
  Θυμήθηκε το παιχνίδι με τις σκιές που έπαιζε ως έφηβος και στρέφοντας την πλάτη στο διερχόμενο από το παράθυρο φως σήκωσε ψηλά τα χέρια του κάνοντας χειρονομίες σε σχήμα πεταλούδας, περιστεριού , λύκου αλλά το είδωλο της σκιάς του άφαντο . Αισθάνθηκε το αίμα του να κυλάει γοργά και το δέρμα του  να πάλλεται ανισόπεδα από τον τρόμο. Σηκώθηκε όρθιος , περπάτησε πάνω κάτω τρεις φορές. Πήρε διάφορες στάσεις απέναντι στο φως ψάχνοντας το είδωλο της δικής του σκιάς. Μάταια. Κάθισε πάλι πίσω από το παράθυρο συντετριμμένος από τη συνειδητοποίηση της απώλειας. Είχε χάσει τον παλιότερο συνοδοιπόρο του και πιο αφοσιωμένο σύντροφο. Ήταν μόνος με τις σκιές των άλλων. Η σκιά του είχε πια αυτονομηθεί . Ενανθρωπισμένη είχε διαμορφώσει, πιθανόν, την καινούρια της ζωή, την ώρα που εκείνος φαντασιωνόταν  την αιωνιότητα σε τέσσερις τοίχους νωχελικά.
  Το αίμα του κυλούσε γοργά τώρα και το δέρμα του ήταν έτοιμο να γδαρθεί και να δαρθεί ανοχύρωτο, μία μουγγή επιφάνεια που ετοιμαζόταν να ψελλίσει τις πρώτες της λέξεις. Είδε το διάφανο υμένα των χεριών του  να απελευθερώνει βίαια ,με δυο κινήσεις ανάμεσα στους καρπούς, ένα γεωμετρικό κόσμο από ποικιλόμορφους κόκκινους κρυστάλλους που λαθροβιούσαν στη σαβανωμένη νηνεμία των περασμένων χρόνων. Κι αποκαλυπτόταν η ομορφιά με μικρές ομόκεντρες κόκκινες  κηλίδες γύρω από μία τρύπα στη διάμετρο μιας πληγής μαχαιριού και ανέβλυζε το αίμα σα ζεστή νερομπογιά που ζωγράφιζε τη λευκή επιφάνεια των χεριών του και των ποδιών του αυτοσχεδιαστικά προς όλες τις κατευθύνσεις.
  Έστρεψε το βλέμμα του για τελευταία φορά προς το παράθυρο. Αντίκριζε τώρα ένα πολύχρωμο γυάλινο θόλο από όπου το φως διερχόταν  με ένα φονικό χαμόγελο ανακλώντας πάνω στο ξέφωτο μιας ιλιγγιώδους ελευθερίας, στο διάφανο δέρμα.