Σάββατο, 7 Ιουλίου 2018

το εκεί και το εδώ 
αιώνια πάλη
 ανάμεσα σε αλληγορίες 
μέχρι ν΄αποφασίσω που θέλω να είμαι

Luke Howard ~ Open Heart Story

Κυριακή, 1 Ιουλίου 2018

Max Richter - On The Nature Of Daylight (re-released)

                                                                       “Before us lies eternity; our souls
                                                                       Are love, and a continual farewell.”


Κυριακή, 11 Μαρτίου 2018

Mirror portrait

My mirror is merciful. It flatters my senses with a kind of visual imbalance. My body is prolonged till escaping  my feverish  gaze ,a sylphlike figure following the light of  the candle  which  stumbles at the  outrageous angles of the room. In front of my mirror I can appear windy and feathery, endowed with all the properties of air. The body that I see was once mine, totally mine, without guilt. I can shift in the dark constantly carrying sounds and smells from all the hidden corners of the horizon and hew the  most stainless shapes on the most precipitous cliffs and copper blonde  deserts skillfully.
  My mirror is poisonous. It  smothers  the silence along with the incursion of fear. It gives voice to the  monological  confrontations between my double self, this image of image that I ignore. Only fleeting murmurs in a desperate move to invoke an absence. Sometimes ,while looking at me in the mirror ,within  a distance of discretion, I can suspect  my barriers, though I'm riddled like a forest fairy born aloft ,and I start  talking  to it ignoring its  provocative stillness.




Παρασκευή, 9 Μαρτίου 2018


                                           'No longer shall I paint interiors with men reading and women knitting. 
                                           I will paint living people who breathe and feel and suffer and love.' 


                                                               
                                                          
                                                               Edvard Munch (Anxiety, 1894, Oil on canvas)

Δευτέρα, 5 Μαρτίου 2018


Άσπρο σκοτάδι

Η λευκή σκιά
στενόμακρη , αρχοντική ,διάφανη
 ένα πέπλο υφασμένο από ομίχλη και πάγο
   τα μόρια του καπνού μιας αύρας διακριτικής

Όλα λευκός τυφώνας
Πολική γαλήνη
Άσπρο σκοτάδι

Η κρύα τρυφερότητα σε εκείνο το χέρι.
       Η παγερή λευκότητα μιας ζωής αλλοτινής.


Πέμπτη, 20 Ιουλίου 2017

Κέιτ Άτκινσον, ΤΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΚΡΟΚΕ

Εγώ προσωπικά, για κάποιο ανεξήγητο λόγο, έχω ανακαλύψει μια σχισμή στη στόφα του χρόνου , πέφτω ελεύθερα μέσα στις τρύπες που άνοιξαν τα σκουλήκια και γλιστράω με τέτοια ευκολία , λες και ανοίγει μία πόρτα.

Αναρωτιέμαι αν υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι που πηγαινοέρχονται από το παρόν στο παρελθόν και δεν μπαίνουν στον κόπο να το αναφέρουν στις καθημερινές τους συζητήσεις. Αλλά για να πούμε την αλήθεια , αν αυτό συμβαίνει, ποια είναι η πιο πιθανή εκδοχή - μια συνέχεια στη διακοπή του συμπαντικού χρόνου ή κάποια μορφή τρέλας;

Πρέπει να βρίσκομαι στο παρελθόν .Έτσι απλά. Είναι όμως το δικό μου παρελθόν; Ψάχνω γύρω μου για κάποιες ενδείξεις, θα δω τον εαυτό μου νεότερο να βγαίνει από κάποιο δωμάτιο; Μία φωνή με κάνει να στρίψω το κεφάλι και να κοιτάξω  κάτω τη σκάλα. Μία νέα γυναίκα μόλις μπήκε στην είσοδο και ανεβαίνει τις σκάλες. Κρίνοντας από τον τρόπο με τον οποίο είναι ντυμένη-φόρεμα με χαμηλό ντεκολτέ και μυτερό ποδόγυρο πάνω από τους αστραγάλους της –πρέπει να εξακοντίστηκα γύρω στο 1920.