Κυριακή, 11 Μαρτίου 2018

Mirror portrait

My mirror is merciful. It flatters my senses with a kind of visual imbalance. My body is prolonged till escaping  my feverish  gaze ,a sylphlike figure following the light of  the candle  which  stumbles at the  outrageous angles of the room. In front of my mirror I can appear windy and feathery, endowed with all the properties of air. The body that I see was once mine, totally mine, without guilt. I can shift in the dark constantly carrying sounds and smells from all the hidden corners of the horizon and hew the  most stainless shapes on the most precipitous cliffs and copper blonde  deserts skillfully.
  My mirror is poisonous. It  smothers  the silence along with the incursion of fear. It gives voice to the  monological  confrontations between my double self, this image of image that I ignore. Only fleeting murmurs in a desperate move to invoke an absence. Sometimes ,while looking at me in the mirror ,within  a distance of discretion, I can suspect  my barriers, though I'm riddled like a forest fairy born aloft ,and I start  talking  to it ignoring its  provocative stillness.




Παρασκευή, 9 Μαρτίου 2018


                                           'No longer shall I paint interiors with men reading and women knitting. 
                                           I will paint living people who breathe and feel and suffer and love.' 


                                                               
                                                          
                                                               Edvard Munch (Anxiety, 1894, Oil on canvas)

Δευτέρα, 5 Μαρτίου 2018


Άσπρο σκοτάδι

Η λευκή σκιά
στενόμακρη , αρχοντική ,διάφανη
 ένα πέπλο υφασμένο από ομίχλη και πάγο
   τα μόρια του καπνού μιας αύρας διακριτικής

Όλα λευκός τυφώνας
Πολική γαλήνη
Άσπρο σκοτάδι

Η κρύα τρυφερότητα σε εκείνο το χέρι.
       Η παγερή λευκότητα μιας ζωής αλλοτινής.


Πέμπτη, 20 Ιουλίου 2017

Κέιτ Άτκινσον, ΤΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΚΡΟΚΕ

Εγώ προσωπικά, για κάποιο ανεξήγητο λόγο, έχω ανακαλύψει μια σχισμή στη στόφα του χρόνου , πέφτω ελεύθερα μέσα στις τρύπες που άνοιξαν τα σκουλήκια και γλιστράω με τέτοια ευκολία , λες και ανοίγει μία πόρτα.

Αναρωτιέμαι αν υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι που πηγαινοέρχονται από το παρόν στο παρελθόν και δεν μπαίνουν στον κόπο να το αναφέρουν στις καθημερινές τους συζητήσεις. Αλλά για να πούμε την αλήθεια , αν αυτό συμβαίνει, ποια είναι η πιο πιθανή εκδοχή - μια συνέχεια στη διακοπή του συμπαντικού χρόνου ή κάποια μορφή τρέλας;

Πρέπει να βρίσκομαι στο παρελθόν .Έτσι απλά. Είναι όμως το δικό μου παρελθόν; Ψάχνω γύρω μου για κάποιες ενδείξεις, θα δω τον εαυτό μου νεότερο να βγαίνει από κάποιο δωμάτιο; Μία φωνή με κάνει να στρίψω το κεφάλι και να κοιτάξω  κάτω τη σκάλα. Μία νέα γυναίκα μόλις μπήκε στην είσοδο και ανεβαίνει τις σκάλες. Κρίνοντας από τον τρόπο με τον οποίο είναι ντυμένη-φόρεμα με χαμηλό ντεκολτέ και μυτερό ποδόγυρο πάνω από τους αστραγάλους της –πρέπει να εξακοντίστηκα γύρω στο 1920.

Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2017

Παρασκευή, 16 Σεπτεμβρίου 2016

NICK CAVE , Η δε όνος είδεν άγγελον


Ήταν ο αδελφός του που έσκισε τη μεμβράνη το πρωινό της γέννησής τους και καθώς εκείνη η μοναδική πράξη διεκδίκησης έθετε ένα ανεστραμμένο προβάδισμα αδράνειας στη μετέπειτα ζωή του, ο Γιούκριντ, χωρίς όνομα τότε ,γραπώθηκε από τις φτέρνες του αδελφού του και ξεχύθηκε με όλη τη μεγαλοπρέπεια ενός απρόσκλητου επισκέπτη. […]



Cosey Mo and her Caravan
Έχοντας συρθεί χωρίς προειδοποίηση μες τη Ζωή° έχοντας απορριφθεί απ΄ τα πηχτά μεθυστικά  υγρά της κυοφορίας -ω, εκείνη την αναπαυτική κοιλότητα όπου επιπλέαμε κι επιπλέαμε –και έχοντας αφεθεί τώρα ,ζαλισμένος ακόμα από το τραύμα της γέννησης, η κατανόησή μου γι΄ αυτό το ύστατο Αίνιγμα  ήταν αισχρά απληροφόρητη.Θέλω  απλά να πω πόσο θανατερός ήταν ο Θάνατος; […]

Ποτέ δεν έκλαψα σα μωρό. Αυτό έχω να πω ,πως σ΄ όλα τα βρεφικά μου χρόνια ούτε μια φορά δεν έκλαψα –όχι, ούτε κιχ. Ούτε ξεφώνιζα κατά τα παιδικά μου χρόνια. Και κατά τη διάρκεια των εφηβικών μου χρόνων αποφάσισα να συγκρατήσω όλα τα αισθήματα εσωτερικά ,χωρίς ποτέ να επιτρέψω ούτε ένα λυγμό προς τα έξω-γιατί με το να το κάνω διαφορετικά ανοιγόμουν, εκθέτοντας τον εαυτό μου σε κάθε είδους μεταχείριση. Σε όλα τα χρόνια της ζωής μου δεν έχω κλάψει ούτε μια φορά .Όχι φωναχτά, όχι προς τα έξω[…] μ΄οποιαδήποτε  κριτήρια ήμουν ένα παιδί μοντέλο. Ναι, ήμουν.


Ήμουν ακόμη το μοναχικότερο αγόρι στην ιστορία του κόσμου ολάκερου .

                                                                         
                                                            NICK CAVE , Η δε όνος είδεν άγγελον.εκδ.ΤΥΦΛΟΜΥΓΑ            
  
 drawings inspired by Hank Quinlans